Vandaag op Mas des Dames...

Vandaag op Mas des Dames...

Door Lidewij van Wilgen | 5 september 2016

‘Mas des Dames? Lidewij? Dat is toch die stoere vrouw die met een baby in een bouwval zat? Die doorbijter die van die mooie wijnen maakt? ‘ Op zich best waar – en zeker dat van die mooie wijnen hoor ik graag natuurlijk – maar feit is dat die baby volgend jaar naar het Lycée gaat en dat de twee andere ex-kleuters al een jaar op de universiteit in Montpellier zitten.

Mensen die het domein bezocht hebben weten het: natuurlijk vertel ik in grote lijnen iets over de heftige beginperiode, over het wonen in een bouwval, over mijn agrarische opleiding tussen de zonen van wijnboeren die natuurlijk ook niet wisten wat ze met die mevrouw uit Haarlem aanmoesten. Maar het lijkt inmiddels allemaal zo ver weg.

Wat me nu interesseert is hoe ik de wijnen ieder jaar beter kan zien te krijgen. Wie zo nieuwsgierig is het domein te bezoeken sleur ik mee door de wijngaarden: kijk hoe mooi die oude Allicante erbij staat – waarom doen we ébourgeonages en soms ook nog een vendange en vert – waarom ben ik zo blij met de bomen en struiken rond mijn percelen …

Maar op dit moment wordt zelfs dat alles overschaduwd door iets wat op dit moment 300% van mijn aandacht heeft: de aanstormende oogst. Twee of drie keer per week loop ik ‘s ochtends om zeven uur met een emmertje door de wijngaarden. Het is het fijnste moment van de dag, fris, met een lichte nevel die alles zacht lijkt te maken. ‘Zie je nog hoe mooi het hier is?’ vragen mensen me soms. Ja, ik zie het nog, iedere dag - want iedere dag is anders. De rotswanden achter de wijngaarden zijn soms zachtgeel, soms bijna wit, soms donker, grijs en vol met schaduw. En deze ochtend zijn de wolken roze en geven een gloed die geen schilder zou durven vastleggen, zo kitch is het. Ik proef hier en daar een druif, is het al zoet genoeg? Proef ik nog teveel zuur? Ik bekijk de pitten: is de punt nog groen of al helemaal bruin? Smaakt hij naar geroosterde amandel als je hem doorbijt of juist bitter en drogend? Zo langzamerhand weet ik dat er maar één perfect oogstmoment is – te vroeg oogsten is doodzonde omdat je dan blijft steken in een ‘groene’, zure fase waarin de wijn nog niet het beste van zichzelf laat zien. Te laat oogsten kan logge wijnen geven waarin geen frisheid meer te ontdekken valt.

Ik verzamel goed verspreid twintig trossen in ieder perceel die ik vervolgens met een lege wijnfles fijn pers in de kelder. Het sap laat ik tussen mijn vingers door, om de schillen tegen te houden, via een trechter in een klein flesje lopen. Etiket erop en Olivier, mijn man, kan het op weg naar zijn werk bij het laboratorium afgeven. Mijn persoonlijke inschatting is leuk, maar alleen zij kunnen precies afmeten of de verhoudingen tussen alle elementen die de latere wijn maken in balans zijn.

Eigenlijk hoop ik dat het nog niet rijp is, want zoals IEDER jaar had ik weer allerlei goede ideeën voor de oogst die ook nu weer veel te laat uitgevoerd worden. Mijn obsessie dit jaar heet: temperatuur.
Als tijdens de oogst - de hoge deuren wijd openstaan - schijnt de zon naar binnen tot diep in de kelder. Een duidelijk voorbeeld van gevaar van gewoonte – ‘het is nu eenmaal zo’ en we gaan verder. In een discussie met mijn nieuwe oenoloog bedenk ik opeens dat ik er natuurlijk best iets aan kan doen. Gewoon een groot afdak voor de kelder bouwen! Met een dak van oude ‘tuiles’ erop om in de stijl van het gebouw te blijven. Ik vind een bedrijf dat er begin augustus aan kan beginnen om voor september klaar zou zijn. Het is nu 31 augustus, ik verwacht binnen twee- of drie dagen te gaan oogsten … en er staan drie palen. Why Am I not Surprised – en wen ik er toch nooit aan?
Ondertussen staat een andere man ontspannen de koelgroep te demonteren – een klusje dat half juli klaar had horen te zijn. Na zestig keer bellen – uiteindelijk neemt hij niet meer op - pak ik de telefoon van mijn secretaresse om de installateur te bellen: ‘Iedereen die zich kwaad maakt gaat blijkbaar voor?’ zeg ik, ‘Dus leg me eens uit waarom ik nog aardig zou blijven? Ik schrik inmiddels ‘s nachts wakker denkend aan u. Het is mooi geweest!‘
Ik begrijp dat ik gewoon al twee weken geleden had moeten zeggen dat ik ‘ieder moment’ ga oogsten – eerlijkheid werkt soms zo helemaal NIET.

Vrijdag weer een analyse – de koelcontainer voor de druiven staat al twee dagen klaar – ik denk dat ik eigenlijk wel lekker ga slapen vannacht!

Bekijk en lees hier de andere drie blogs van Lidewij:
Halverwege de oogst (blog 2)
Oogstbericht 3! (blog 3)
Epiloog (blog 4)