Een 8,5 voor Allo!

Een 8,5 voor Allo!

Door Nicolaas Klei | 22 december 2020

Dezer dagen van het jaar gingen zelfs bij WIREKUF (Leden van Wijn Is Rood En Komt Uit Frankrijk) de gedachten geregeld richting wit - wit met prik. Uit Champagne. Want dat was Frans en er zaten vaak ook rode druiven in - pinot noir - dus goedbeschouwd viel het onder de WIREKUF-doctrine. Alle echt lekkere wijn viel uiteindelijk onder de WIREKUF-doctrine.

Vandaar waarschijnlijk dat kompaan Hamersma me dit wit uit Portugal in de handen drukte. Ik had verwacht dat hij weer eens een poging zou wagen me te verlokken met champagne. Hij is een groot liefhebber, ik vind het zondige luxe. Best lekker soms, maar eigenlijk snap ik niet waarom wijn belletjes zou moeten hebben, en al helemaal niet waarom zo’n fles dan ook nog een handvol tientjes moet kosten.

Maar nee.

Het was nog veel erger. Een fles vinho verde, die volgens het achteretiket genoemd is naar de komisch bedoelde serie over het Franse verzet, ‘allo, ‘allo’. Hield Hamersma niet meer van me, of was zijn humor definitief de morbide kant opgegaan?

Gelukkig kwam alles goed toen de kurk van de fles ging. Zoals zo vaak.

ALLO bleek ook te verwijzen naar ALvarinho en LOureiro, de twee druiven hier. Alvarinho is beter bekend van de wijngaarden aan de overkant van de Spaans/Portugese grensrivier de Minho, in Galicië, als albariño. Hier in Noord-Portugal samen met kompaan loreiro berucht als basis van vinho verde, de wijn waarmee je zo fijn roestige scheermesjes weer scherp krijgt. Een enkele uitzondering echter is strakdroog zonder slokdarmverwoestend te zijn, en kan genuttigd worden zonder dat er een tandarts aan uw zijde paraat hoeft te staan.

En in dit geval houdt de tandarts ook gretig een glaasje bij. Voorjaarsfris als ochtenddauw, druivig, en voorzien van dartele zuren. Zoals je hoopt dat muscadet smaakt. De zilte branding. De wilde frisheid van limoenen uit rode-oortjes-reclame van vroeger. En laat Harold het niet horen: zoals ik hoop dat champagne smaakt  

De president van WIREKUF zou zeggen: “Dit is zulk lekker wit - dat is eigenlijk rood.”

Wijnschrijver Nicolaas Klei houdt van lekkere wijn. Wijnschrijver Harold Hamersma weet dat. Overigens is het omgekeerde ook het geval. Maar valt de wijn die Harold voor Nicolaas heeft uitgezocht eigenlijk wel bij hem in de smaak? En wat vindt hij op zijn beurt van de fles die Nicolaas aan hem heeft laten proeven? In Kleigoed & Hamerstuk kruisen zij de kurkentrekkers.