Oogst op Terre des Dames

Door Lidewij van Wilgen | 13 oktober 2020
De oogst 2020 is achter de rug. Bijna twee maanden dat ik niet van het domein ben af geweest. Het is een soort magische tijd waarin alles draait om de druiven, hun rijping, de plukkers en al het werk in de kelder. Het bijzondere is dat ik er met het verstrijken van de jaren alleen maar meer plezier in heb gekregen. Ik weet steeds beter wat ik wil en merk dat dat aanstekelijk werkt voor alle mensen om me heen. Niemand klaagt erover dat ik ze ’s ochtends al om 05.45h op het erf verwacht. Een kopje koffie – ik deel de lampen uit die ze met een elastiek op hun hoofd kunnen zetten, en hop daar gaan ze – misschien van de kou of de schrik – maar behoorlijk snel de wijngaard in.

Het is een enorme verbetering om de druiven zo vroeg binnen te halen. We hebben hier altijd met de hand geoogst en hebben het grote voordeel dat alle percelen rondom de kelder liggen, waardoor de transporttijd minimaal is. Maar dan nog. Onder de brandende zon worden de druiven zachter, kunnen ze openbarsten en zelfs gaan gisten. Los daarvan zijn plukkers na een gezellige lunch en een glaasje wijn een stuk minder effectief dan in de vroege ochtend. We plukken dus tot een uur of één ’s middags – veel prettiger voor iedereen en een grote stap voorwaarts in de kwaliteit van de wijn.

Alle geplukte druiven worden in kleine kisten naar de kelder gebracht, waar we ze op een sorteertafel uitzoeken. Het is super bevredigend om te weten dat er echt alleen maar mooie druiven de tank ingaan – alle slakken, hagedissen, onrijpe trossen of schimmel gaan een aanhanger in die we aan het eind van de dag in het ravijn kieperen. Hupsakee.

Maar er is meer dat dit tot een van de fijnste periodes van het jaar maakt: het is het moment waarop mijn dochters het meest bij het domein zijn betrokken. Dit jaar was het mijn middelste dochter, Fiene, die meer dan een week vrijmaakte om me te helpen. Ze studeert in Parijs, doet een dubbele studie, is net terug van acht maanden aan Stanford, eigenlijk kan ze alles – maar zoals ze zelf zegt is er maar één ding in haar leven dat ze echt zeker weet: ‘Terre des Dames’. Niet alleen omdat het de plek is waar ze is opgegroeid, maar ook – en vooral- omdat ze zich steeds meer voor wijn interesseert. En ze begint echt goed te worden. Het is een plezier om samen voor een tank te staan, te proeven, te bespreken – en te bedenken wat we zullen doen: Nog iets langer laten infiltreren? Toch al gaan persen? Als mijn oenologe komt, heeft Fiene een lange lijst vragen voorbereid die steeds technischer en preciezer worden. In haar achterhoofd is er al een plan: een opleiding in Bordeaux – ieder jaar september een maand op het domein voor de vinificatie. Ze zou het zo maar eens kunnen doen.
Als haar zussen het weekend thuiskomen, zijn er geen woorden nodig: Marijn pakt de ladder en koppelt slangen aan de pomp, Laar wast de oogst-kisten en zet ze op een aanhanger. Vloeiend, harmonieus en rustig in het moment – het is een enorme luxe en een plezier om dit met je kinderen te kunnen delen.

Maandag ben ik weer alleen in de kelder, maar ook dat is goed. Ik maak werkdagen van twaalf uur en begin spieren te voelen waarvan ik niet wist dat ik ze had, maar de fermentaties lopen rustig op hun eind en met Jean-François pompen we de eerste wijn in houten vaten en amphorae. Als ik een hand uitsteek, geeft hij me woordeloos het juiste koppelstuk aan – hij is geen man om te willen proeven en hij heeft niet echt een mening over wijn – maar aan alles zie ik dat hij deze routine net zo prettig vindt als ik.

Zeven weken van de wereld – een nieuw millesime klaar om te rijpen. Het is bijna afkicken, maar ook wel heel erg fijn om daarna de kelderdeuren weer dicht te kunnen schuiven. Ik ben klaar voor nieuwe dingen.

De oogst in beeld: Instagram terre.desdames

Inloggen

E-mailadres:
Wachtwoord:
Wachtwoord vergeten
Registreren
Inloggen

Nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste wijnnieuws?

Schrijf u in voor onze nieuwsbrief!
U bent opgenomen in het abonneebestand. Hartelijk dank voor uw aanmelding!