Schenk Graillot

Schenk Graillot

Door Aad Kuijper | 27 februari 2020

Als kind wilde ik altijd Ard Schenk zijn en dichtte ik mijzelf ook goede kansen toe. Ard, dat scheelde maar een letter met Aad en we hadden dezelfde kleur haar, dus dat moest lukken. Wie mij ooit heeft zien krabbelen op de sloot langs de Spoellaan in Heemskerk begrijpt waarom ik mijn latere leven aan de schrijfkunst heb gewijd.

Waar gaat dit heen? denkt u nu wellicht en wat heeft dit met wijn te maken? Dat zal ik u uitleggen. Ard had namelijk een probleem, hij won altijd. Ard was zo goed dat je vergat wat een geweldige prestatie hij leverde. De enige keer dat hij de voorpagina’s haalde was toen hij niet won, de 500 meter in Sapporo. Ineens was Nederland wakker, ineens begrepen we weer hoe bijzonder zijn talent was. Datzelfde probleem, en nu kluun ik even het bruggetje over naar wijn, heeft Graillot.

Toen Alain Graillot zich in 1965 als ambitieuze jongeman vestigde in de noordelijke Rhône werd hij al in het eerste seizoen wereldkampioen wijnmaken. Zijn organische manier van werken en zijn stijl van wijnen kenden hun weerga niet in de regio. Ik proefde zijn wijnen voor het eerst op een druilerige middag in de kelder van Okhuysen en ik was zo onder de indruk dat ik meteen Graillot wilde zijn (we schelen maar drie letters en Alains haar is inmiddels ook wat dunner).

Alain Graillot’s Crozes is iedere jaargang opnieuw van wereldklasse. En dat is meteen zijn probleem.
Sindsdien heeft Alain zijn prestatie jaar op jaar herhaald. Zijn Crozes is altijd van wereldklasse. En dat is meteen zijn probleem. De man heeft daarmee zo’n legendarische status opgebouwd dat we hem zomaar zouden vergeten in de waan van de dag. Alain is de Ard van de Rhône en zijn wijnen zijn dienovereenkomstig: koel en nuchter in het begin, soms zelfs op het schuchtere af, maar dan komen ze. Geef ze wat lucht en ze glijden magistraal naar de finish. Daarbij staan zowel de witte als de rode eenzaam op het hoogste treetje.

Sinds 2008 is hij gaan coachen en wordt het echte werk gedaan door zijn zoon Maxime, de Sven Kramer van de Rhône. Met zijn eerste millésime pakte hij volgens de wereldpers direct het goud en is dat sindsdien blijven doen. Vandaar dit stukje, voor Alain Graillot, opdat we hem niet vergeten te eren door hem te drinken.

Mijn proefnotitie:
Ik dronk onlangs de rode Crozes-Hermitage en was diep onder de indruk. Dit is zo’n klassieke Rhône waar Okhuysen zijn reputatie aan te danken heeft. Koel, prachtig in balans zwiert hij door het glas, in het begin wat ingetogen, maar dan komt het fruit: kersen, zwarte bessen, leer, cacao. Je zou haast vergeten hoe lekker dit is. En doet u dat toch, door hem bijvoorbeeld in de kelder te laten liggen, dan geeft dat niet: niks lekkerder dan een Graillot op leeftijd.